Chauffeur

Zo’n twee en een half jaar geleden werd ik benaderd door teamcaptain Ewald van team 230, Stichting I Run For Life.

Hij begon een heel verhaal over de Roparun en toen dacht ik:  oh nee, het zal toch niet zo zijn dat hij gaat vragen of ik mee wil lopen.

Ik was toen al bijna 60 en heb mijn hele leven al een motto en dat is:

een mens is gebouwd voor maximaal 5 kilometer per uur, anders hadden er wielen onder gezeten.

Volgens mij was Ewald daar ook van op de hoogte dus maar eens goed luisteren waarom hij mij ging bellen.

Toen kwam de aap uit de mouw en voor mij een hele geruststelling, hij zocht een chauffeur.

Een van de chauffeurs was door ziekte uitgevallen en dan dient er een probleem opgelost te worden.

Als brandweerman zijnde is dat natuurlijk niet iets om lang over na te denken.

Even thuis overleggen en toen was ik ook een lid van team 230.

Best wel spannend die eerste keer maar wat een bevlogen mensen die zich allemaal inzetten voor dat ene doel.

Die eerste keer werd dus niet een laatste keer, wat leven er toch ook veel fijne mensen op deze aardbol.

En uiteindelijk doe je het niet alleen voor de Roparun maar ook voor jezelf, de sfeer, de mega happening, je fijne teamgenoten en

een stukje trots om hier aan mee te mogen helpen.

Chauffeur

Ik ben Marcel Postma en 42 jaar.  Ik ben getrouwd met Karin en we  hebben een zoon Lukas, waar we ons handen vol aan hebben.

 

Ik ben in het dagelijks leven internationaal vrachtwagen chauffeur en rij met auto.s en bussen door heel europa.

 

Mijn motivatie om mee te doen is toch dat er in de familiekring een nichtje zeer ziek is. Ze is 5 jaar oud en stijd nu al tegen die rot ziekte.

 

Ook de gezelligheid met het team vind ik erg fijn.

Chauffeur

Mijn naam is Gerard Schuijt en ben 65 jaar.

Sinds 2017 met pensioen na 43 bij het spoor te hebben gewerkt en daarnaast in het verleden 27 jaar actief vrijwilliger geweest bij de Brandweer.

Dit wordt mijn tweede jaar als chauffeur en kaartlezer.

In 2018 was ik erbij en helaas was 2019 een zwarte bladzijde in mijn leven omdat ik mijn ega, na een kort ziekbed, aan kanker ben verloren.

Daarom was ik er bij de versie 2019 niet bij en 2020 is een andere wereld geworden.

Op de vraag of ik 2021 weer zou kunnen meehelpen hoefde ik niet lang na te denken.

Ik hoop dat de versie 2021 net zo gaat als 2018 want die was toppie.

We gaan er in ieder geval voor om met zijn allen , met een mooie opbrengst, weer te finishen in Rotterdam.

Chauffeur

Ik vond dat ik ook eens een bijdrage moest leveren aan de Roparun, die stap  heb ik in 2019 gezet.

Ik ben Willem Lans 62 jaar en heb veel (oud) collega’s gehad die ook al vele Roparuns gelopen hebben. Ik ben via onze Teamcaptain Ewald (die ik ken van het werk) bij team 230 gekomen

Toen ik begin 2019 het bericht kreeg dat een goede collega ook was getroffen door deze vreselijke ziekte, wist ik het: Deze Roparun zou ik opdragen aan hem! We hadden voor editie 2020 vele mooie acties op het programma staan maar helaas konden die in verband met de coronacrisis niet doorgaan.

Ik heb helaas nog niet mogen mee maken hoe mooi, indrukwekkend, gezellig en zwaar de Roparun is (heb het alleen horen zeggen van mijn teamgenoten) Maar ik kijk er naar uit om dit in 2021 te mogen doen.

Ik /wij Team 230, gaan er weer voor en daar ben ik trots op.