Fietser

Ik ben Maik Suurland, 49 jaar oud. Sinds 2018 aangesloten bij team 230, I Run For Life.

Een bijzondere ervaring om mee te mogen doen met de Roparun. Aangestoken door het enthousiasme van mijn vrouw die al eerder deelnam, ben ik er ook voor gegaan.

De fietssport en in het bijzonder mountainbiken ligt mij dicht aan het hart, waardoor ik mij gelukkig mag prijzen als fietser te mogen deelnemen. Heel anders dan mountainbiken is dit fietsen met een lage intensiteit en een continue snelheid. Een aanslag voor het zitvlak, zeg maar. Soms is hard fietsen gewoon makkelijker.

Eén van de mooiste aspecten van de Roparun vanuit mijn perspectief als deelnemer, is de teamsamenwerking en het presteren van dit team onder vermoeidheid. Iedereen heeft zijn onmisbare rol in het geheel. Samen gaan we ervoor en loodsen we elkaar naar de eindstreep. Ook wanneer het zwaar is. Die samenwerking is iets wat voor mij synoniem staat aan de Roparun. Niet alleen vanuit de deelnemers gezien, maar ook vanuit het doel.

Samen zorgen voor het toevoegen van kwaliteit van leven voor mensen die getroffen zijn door kanker. Een geweldig mooi doel, waarvan ik hoop dat niemand er ooit van gebruik hoeft te maken.

Fietser

Vanuit mijn atletiekachtergrond (zowel atleet als trainer) ben ik enthousiast voorstander van estafettes. Het samen een prestatie neerzetten haalt het beste uit iedere deelnemer, zeker als het ook nog eens gecombineerd wordt met het goede doel.

Vandaar dat ik blij was dat Jasmijn mij vroeg voor ‘haar’ team. Gelukkig mag ik fietsen….

Zoals waarschijnlijk iedereen, heb ik meerdere mensen om mij heen aan deze soms vreselijke ziekte zien wegvallen, wat zorgt voor een extra motovatie.

Fijn om een piepklein steentje te kunnen bijdragen.

TeamCaptain

Graag wil ik mij bij deze even voorstellen.

Het begon allemaal in 2002, ik woonde destijds in Ossendrecht en hielp mee met de doorkomst. Mijn wens was om ook ooit eens mee te mogen doen. In 2004  werd ik gevraagd om mijn camper ter beschikking te stellen ….. Uiteraard dan kon… maar wel met mij als chauffeur!  En zo is het begonnen.

Waar het eerst alleen een mooi avontuur was veranderde de intentie al snel. Zeker toen ook ik er mee werd geconfronteerd, 2 x sprak de arts de angst uit dat het wel eens kanker zou kunnen zijn, gelukkig was het niet zo, maar het komt zo wel heel dichtbij. Zeker als je dan in je naaste omgeving het lijden ziet.

In 2006 hebben we de Stichting I Run For Life opgericht en sindsdien staat een groot deel van mijn leven in het teken van de Roparun.  Niet alleen als teamcaptain maar ook als vrijwilliger binnen de Roparun probeer ik mijn steentje bij te dragen.

De mooiste en meest emotionele avonturen hebben we beleefd in de loop der jaren: van een oude brandweerauto uit 1951 tot het verlies van onze fietser Anita, onze penningmeester Marlies, de vrouw van onze chauffeur, Wilma en zo kunnen we helaas nog even doorgaan. Helaas konden zij de strijd die ze helemaal niet wilden, niet winnen.

Als we dan zien hoeveel teamleden (van alleen ons team) een naaste hebben verloren, een snelle telling laat al snel het getal 25 zien, is het duidelijk dat de palliatieve zorg onze steun nog steeds heel hard nodig heeft. Ons Roparunjaar begint daarom ook als de laatste editie is afgesloten om te proberen d.m.v. diverse acties zoveel mogelijk geld bijeen te krijgen voor dat belangrijke doel: De Run op het Leven!

Die 120.000 nieuwe patiënten jaarlijks, verdienen die ondersteuning!

Het gehele team, met deelnemers uit Nederland, België en Duitsland, kijkt dan ook al weer reikhalzend uit naar 2021, waarin we hopelijk weer mogen starten in Oldenburg.