Chauffeur

Zo’n twee en een half jaar geleden werd ik benaderd door teamcaptain Ewald van team 230, Stichting I Run For Life.

Hij begon een heel verhaal over de Roparun en toen dacht ik:  oh nee, het zal toch niet zo zijn dat hij gaat vragen of ik mee wil lopen.

Ik was toen al bijna 60 en heb mijn hele leven al een motto en dat is:

een mens is gebouwd voor maximaal 5 kilometer per uur, anders hadden er wielen onder gezeten.

Volgens mij was Ewald daar ook van op de hoogte dus maar eens goed luisteren waarom hij mij ging bellen.

Toen kwam de aap uit de mouw en voor mij een hele geruststelling, hij zocht een chauffeur.

Een van de chauffeurs was door ziekte uitgevallen en dan dient er een probleem opgelost te worden.

Als brandweerman zijnde is dat natuurlijk niet iets om lang over na te denken.

Even thuis overleggen en toen was ik ook een lid van team 230.

Best wel spannend die eerste keer maar wat een bevlogen mensen die zich allemaal inzetten voor dat ene doel.

Die eerste keer werd dus niet een laatste keer, wat leven er toch ook veel fijne mensen op deze aardbol.

En uiteindelijk doe je het niet alleen voor de Roparun maar ook voor jezelf, de sfeer, de mega happening, je fijne teamgenoten en

een stukje trots om hier aan mee te mogen helpen.